Normaal gesproken nemen we de kinderen van het naschools programma elke week mee op pad. We gaan langs bij bedrijven en organisaties, maar ze krijgen ook uitdagende workshops in de buitenlucht. Nu lag dit allemaal een beetje stil door de Corona crisis, maar daar is verandering in gekomen. Sinds een week zijn we weer voorzichtig begonnen! Zo kunnen we toch nog onze laatste lessen voor de zomervakantie met veel plezier afsluiten. Met de nodige voorzorgsmaatregelen nemen we twee keer per week een groep kinderen mee naar een locatie vlakbij hun school om daar een toffe activiteit te organiseren. Daar zijn we ontzettend blij mee, want we begonnen de kinderen toch wel erg te missen. Laurens van OneMovement is al twee jaar betrokken bij Werken als een Paard, aan hem de eer om de eerste les nadat iedereen thuis heeft gezeten te verzorgen. We spraken hem over hoe dat was.

Hi Laurens, hoe was deze ‘eerste’ les voor jou om te geven?
Hartstikke fijn natuurlijk. De les zouden we eigenlijk op het Afrikaanderplein gaan geven maar het was nogal slecht weer. We konden elk moment in een stortbui terecht komen en dat wil je niet. We hebben de workshop toen verplaatst naar een locatie iets dichter bij de school, dan kan je schuilen als dat nodig is. Dat betekende wel dat we meer bekijks hadden van vriendjes en vriendinnetjes. Maar iedereen was wel heel blij dat ze weer wat konden doen en ze deden enthousiast mee.

Hoe kies je eigenlijk een goeie locatie om een freerun les te geven?
Ik heb vaak een lijstje met een aantal dingen die ik wil doen, een aantal bewegingen die ik wil uitleggen. Dan kijk ik naar locaties waar dit te realiseren is en die een beetje afgelegen liggen. Dan heb je de vrijheid en ruimte om dingen te doen. Verder moeten er natuurlijk wel een paar obstakels te vinden zijn om mee te werken maar dat is juist het leuke van freerunnen. Alles in je omgeving kan je op de een of andere manier wel gebruiken. Je moet er alleen anders naar kijken en een beetje creatief zijn. Omdat ik op veel verschillende plekken kom merk ik ook snel wat op de ene locatie wel en op de andere locatie niet werkt. Tijdens zo’n les moet je dan ter plekke ook aanpassingen doen en dat maakt het elke keer weer anders.

Heb je de kinderen naast een paar uitdagende bewegingen ook nog iets anders willen meegeven?
Eerder dit jaar heb ik ook al een workshop aan de kinderen gegeven. Dus deze les hebben we iets anders aangepakt, we hebben de kinderen elkaar laten coachen. Ze moesten aan elkaar bepaalde bewegingen uitleggen. Daar komen vragen bij kijken als: Hoe leg je een oefening goed uit en motiveer je elkaar? Hoe geef je goede feedback? Op deze manier konden ze spelenderwijs ook een beetje ontdekken hoe het is om sportcoach te zijn.

Wat vind je zelf het leukst aan zo’n les?
Natuurlijk als alle kids enthousiast en gemotiveerd zijn om nieuwe dingen te leren. Niet alleen omdat ik ze aanmoedig maar als ze zelf inzien wat ze eigenlijk allemaal kunnen. Dan zie je hun zelfvertrouwen echt groeien, dat is mooi om te zien. Daarnaast vond ik het nu ontzettend leuk dat alle kinderen er toch waren ondanks dat het niet zulk mooi weer was. Ze deden vanaf het begin super enthousiast mee en daar hoop je natuurlijk ook op.

Het is mooi om te zien hoe deze les de kinderen bewust maakt van hun lichaam en waar het allemaal toe in staat is. Al die coole trucs kan je met weinig middelen zelf leren, je moet alleen met een andere blik naar de straat kijken. Ze waren helemaal onder de indruk toen Laurens met een grote salto over ze heen sprong. Hoewel dat toch een beetje spannend was bleef iedereen zitten. Dat hadden ze mooi weer overleefd! Nu zelf oefenen!