Het is een gekke vreemde tijd. Kinderen blijven thuis, scholen zijn dicht net als de rest van Nederland. Dit betekent helaas ook voor de kinderen van Werken als een Paard dat de lessen niet door kunnen gaan. Nu is dit voor de gewone basisscholen al moeilijk, leerkrachten bedenken creatieve oplossingen om de kinderen toch te helpen met de lesstof en huiswerk, ouders doen wat ze kunnen in het thuis lesgeven. Maar voor het speciaal onderwijs is het nog weer een ander verhaal. Hier zitten kinderen die behoefte hebben aan structuur en extra begeleiding. Het is voor hen extra moeilijk om thuis te blijven. De paardrijlessen van Werken als een Paard waren altijd één van de hoogtepunten van de week, zo mooi om te zien hoe de kinderen genieten als ze op een ponyrug zitten. Dat is nu allemaal even uitgesteld voor de veiligheid van iedereen. We spraken Danielle, begeleider van Huize Thomas, over hoe zij deze tijd ervaart en hoe ze toch contact kan houden met de kinderen.

Hoe gaat het met jou in deze gekke tijd?
Nou eigenlijk best lekker. Het wordt nu wel een beetje saai, maar ach. Ik ben vooral benieuwd hoe het verder gaat lopen allemaal.

En hoe gaat het met de kinderen van Huize Thomas?
Met de kinderen gaat het wisselend. Sommige kinderen vinden het heerlijk thuis maar toch ook veel kinderen missen hun structuur en willen eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer naar school. Veel van deze kinderen hebben ook een aan autisme verwante stoornis en die snappen het gewoon niet. Het is voor hen heel lastig om te begrijpen wat er allemaal gebeurt. We doen wel heel erg ons best op afstand. Zo hebben we bijvoorbeeld pictogrammen boekjes over wat Corona is en allerlei plaatjes en filmpjes. Dan nog is het moeilijk hoor, wij als volwassenen kunnen het al amper bevatten. Dit is gewoon een hele slechte film, hoe moeten die kinderen het dan snappen?

Hoe is de thuissituatie voor de kinderen, zien ze nog wel vriendjes of vriendinnetjes?
Nee, heel veel ouders houden de kinderen echt thuis. Sommige hebben wel broertjes of zusjes om mee te spelen maar veel ouders zijn toch wel bang voor het virus. Er zijn er ook wel bij die echt alleen binnen blijven en niet zoveel buiten komen. Het is voor ouders zo ook wel een opgave. Met normaal begaafde kinderen is het al lastig om ze bezig te houden. Onze kinderen gaan normaal gesproken van activiteit naar activiteit om toch een structuur in de dag te houden. En dat valt nu allemaal weg, dus veel komt op de ouders aan nu.

Heb je nog veel contact met de kinderen nu?
Ja we hebben eigenlijk bijna allemaal dagelijks contact met de kinderen maar ook met de ouders. Met sommige kinderen gaan we een paar keer in de week videobellen en we sturen werkjes op naar ze. Bij sommige kinderen brengen we zelfs pakketjes langs met nieuw speelgoed, zodat ze weer even wat anders te doen hebben. We proberen ze zo wel een beetje bezig te houden. Gister was er bijvoorbeeld ook een jongen jarig, toen hebben we een filmpje gemaakt waarin we allemaal voor hem zingen. Gewoon net alsof hij er toch bij was. Per post hadden we een cadeautje opgestuurd. Zo is het toch nog feest voor hem, het moet ook allemaal wel een beetje ‘echt’ blijven.

En merk je ook verschil bij de kinderen nu?
Ja zeker. Heel veel kinderen snappen bijvoorbeeld het videobellen niet, zeker in het begin. Ze zaten je aan te kijken alsof ze water zagen branden. De juf of de meester in de telefoon, dat is wel erg vreemd. Zo is er ook een meisje die denkt dat zij als enige thuis moet blijven. Die begreep het gewoon niet, dat is echt wel zielig. We hebben haar het lege gebouw laten zien door middel van videobellen en zo duidelijk mogelijk proberen uit te leggen hoe het zit. Bij onze kinderen is het dan gewoon afvragen wat er binnen komt en wat ze ervan oppakken. Maar het blijft natuurlijk sneu, voor iedereen.

En wat vind je dan van het nieuws dat alles nog in ieder geval tot 11 Mei wordt uitgesteld?
Dat is nog best lang helaas, voor de kinderen en de ouders nog even flink balen. Maar goed, het is wel logisch. Sommige kinderen zijn best wel kwetsbaar. Normaal gesproken komen ze natuurlijk naar school met een busje, dan zitten ze dicht op elkaar. Persoonlijk vind ik dat ook wel spannend nu. Anderzijds heb ik liever dat ze gisteren komen. Voor iedereen het normale leven weer oppakken, daar verlangt iedereen naar. Het is lastig die onzekerheid. Bij ons is het ook lastig om die 1,5 m afstand te houden dus ik weet niet hoe het gaat lopen helaas.

Als de kinderen weer mogen komen, wat verwacht je dan dat er gebeurt?
Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Ik verwacht wel dat de kinderen weer even tijd nodig hebben om in de structuur te komen. Misschien zijn ze ook wel erg blij dat ze weer mogen komen en gaat alles gewoon goed. Je weet het niet. Ik denk zelf eigenlijk wel dat ze weer snel in de structuur komen. Ik denk vooral dat ze heel blij zijn dat ze weer mogen komen, dan kunnen ze weer lekker paardrijden. We hebben nu een meisje, die komt elke week naar de manege en dan kan ze van achter het hek peentjes geven aan de pony. Ze miste het zo erg, dan is het wel erg leuk dat dit nu zo tenminste kan. 

Hoe is deze situatie nu anders voor deze kinderen dan voor gewone scholen?
De situatie voor onze kinderen is anders omdat ze veelal autisme hebben en juist zo gebaat zijn bij een goede structuur. En ze snappen ook veel dingen niet. Normaal begaafde kinderen kan je het nog enigszins proberen uit te leggen en zelfs dan is het moeilijk. Dus laat staan voor onze kinderen. De ouders mogen ons altijd bellen als ze tips nodig hebben of iets anders. Als we ze ergens bij kunnen helpen dan doen we dat.

Hoe zie je dat Werken als een Paard bijdraagt aan het welzijn van de kinderen en hoe hoop je dat dit straks weer voort zal zetten?
Ik hoop dat de kinderen straks weer heel snel kunnen gaan rijden en weer verder kunnen in hun oude vertrouwde ritme. Dat is het beste voor deze kinderen, en het plezier wat ze uit paardrijden halen is gewoon onbetaalbaar. Als je ziet hoe erg de kinderen de pony’s nu al missen. Het is erg fijn dat ze normaal gesproken elke week mogen paardrijden, ik hoop dat dit snel weer door kan gaan allemaal. Meer kunnen we nu niet doen.